elmagoesnuts

Van NOOT naar deugd. Hier vind je mijn walnootrecepten en avonturen rondom het kweken, oogsten, kraken en bereiden van walnoten. Veel lees- en kookplezier!

Archief voor de categorie “Blog”

Walnoten weken voor gebruik?

sprouted-nuts-seedsEr worden steeds meer noten en zaden gegeten en daardoor lees je er ook steeds meer over. Een van de dingen die ik onlangs hoorde, was dat je zaden eerst moet weken of wellen voordat je ze rauw eet of gebruikt in je gebak of maaltijden. Natuurlijk wilde ik weten waarom, want als je noten of zaden weekt, zijn ze niet knapperig en dat is juist wat (wal)noten en zaden zo lekker maakt.

De belangrijkste reden waarom mensen zaden en noten weken is dat men last heeft van een opgeblazen gevoel of buikpijn na het eten van (veel) zaden en noten. Dat opgeblazen gevoel kan veroorzaakt worden door het enzymlaagje dat om zaden en noten zit om ervoor te zorgen dat het zaad of de noot niet meteen gaat ontkiemen. notenenzadenwekenAls je een zaad of noot wilt laten ontkiemen, zorg je dat er vocht omheen zit (denk maar aan het boontje in een potje met vloeipapier en water vroeger op de basisschool) en dat zorgt er dan voor dat het enzymlaagje verdwijnt en het zaad of de noot kan ontkiemen. Als je denkt dat je opgeblazen gevoel of buikpijn veroorzaakt wordt door het eten van noten of zaden, kun je eens proberen om dat laagje eraf te weken door ze eerst ca. 4 uur in water te weken. De duur van het weken kan verschillen per noot of zaad, maar voor walnoten lees ik op diverse plekken dat je ze 4 uur moet weken.

soak-your-nutsHet grote voordeel van het weken van noten en zaden is blijkbaar ook dat je fytinezuur ermee weghaalt.  Fytinezuur belemmert bij mensen de opname van goede bouwstoffen zoals zink, magnesium en calcium, dus als je veel zaden en noten eet, heeft het weken ervan dit als belangrijk extra voordeel. Fytinezuur komt ook voor in koffie, peulvruchten en granen, wat betekent dat veel mensen het al dagelijks binnen krijgen. Ga je de noten of zaden weken in (zuur) water, is het wel belangrijk om ze erna goed te spoelen in een zeef, zodat je zowel het afgeweekte enzym en fytinezuur verwijdert. Je kunt de noten en zaden daarna nog een paar dagen bewaren in de koelkast.

Ik heb zelf gelukkig geen buikklachten bij het eten van noten en zaden en heb nog nooit noten of zaden eerst geweekt voor gebruik, maar nu ik er met mensen over praat, hoor ik dat dit toch vaker voorkomt. Ook lees ik dat mensen sommige zaden eerst weken in water (met zuur) of alleen bij gebruik in bepaalde gerechten. Misschien is het dus toch een idee dit te gaan doen bij het gebruik in grotere hoeveelheden als een taart met notenvulling. Wil je dan knapperige noten of zaden op je salade, taart of crumble, kun je de zaden en noten natuurlijk roosteren in de (grill)pan of in de oven. Je moet nu alleen even vooruit plannen als je grotere hoeveelheden noten of zaden wilt gebruiken.

Ik weet eerlijk gezegd niet goed wat ik met de informatie over dit onderwerp moet. Ik lees namelijk ook dat bij huis-, tuin- en keukengebruik van noten en zaden het grootste deel van het fytinezuur toch al afgebroken wordt. Ik ben wat voorzichtig met populair-wetenschappelijke bronnen die elkaar soms tegenspreken en soms summiere informatie geven. Eten moet vooral lekker en gezellig blijven en door veel te variëren probeer ik dit ook gezond en verstandig te doen.

doordoekIk heb dus niet meteen een bakje gedopte noten in een bakje water gezet voor gerechten met walnoten die ik komende tijd ga maken. Ik houd het voorlopig gewoon bij het kraken en roosteren van de noten. Bij het maken van de walnotenmelk is het heel eenvoudig om de walnoten eerst te weken, omdat je ze toch al met water gaat gebruiken en dit weinig extra moeite of voorbereiding vergt, dus hier zal ik het de volgende keer als experiment eens toepassen. Voor mensen die merken dat het eten van (bepaalde) noten of zaden wel buikkrampen veroorzaakt, is het zeker het proberen waard om walnoten voor gebruik ca. 4 uur te weken in water en af te spoelen. Je kunt er ook eerst zelf nog meer over lezen, bijvoorbeeld op onderstaande websites.

Omdat dit blog helemaal in het teken staat van noten, wilde ik bovenstaande informatie hier toch delen. Ik heb mijn best gedaan om goede bronnen over dit onderwerp te raadplegen (zie hieronder), maar ik sluit niet uit dat er toch fouten in mijn tekst staan of de informatie niet volledig is.

Geraadpleegde bronnen:

http://www.voedingscentrum.nl/encyclopedie/granen-en-graanproducten.aspx

https://rinekedijkinga.nl/veelgestelde-vragen/fytinezuur.html

https://www.gezondheidsnet.nl/voeding/moeten-we-bang-zijn-voor-fytinezuurttps://www.devoedzamekeuken.nl/stap11_noten_en_zaden/

https://blog.radiantlifecatalog.com/bid/69542/That-s-Nuts-A-Complete-Guide-to-Soaking-Nuts-and-Seeds

https://energiekevrouwenacademie.nl/noten-zaden-weken/

https://www.foodmatters.com/article/the-benefits-of-soaking-nuts-and-seeds

http://healthbytes.me/waarom-je-noten-zaden-moet-weken-en-hoe-dat-op-de-juiste-manier-te-doen/

https://en.wikipedia.org/wiki/Phytic_acid

Knallen met walnoten!

Het leuke van deze walnotenhobby is dat mensen om je heen ook meer gaan letten op walnoten en zaken die ermee te maken hebben. Zo kwamen vrienden onlangs aan met dit geweldig leuke gadget om noten te kraken. In eerste instantie dacht ik bij het openen van het cadeautje aan thee, maar er kwam iets anders uit het doosje!

Natuurlijk moest deze notenkraker meteen uitgetest worden, want iedereen is altijd op zoek naar de ultieme notenkraakmethode, zie ook in mijn reactie op deze blogpost hierover. Op de Smallekamp krijgen veel walnoten op hun kop met een hamertje. Ikzelf gebruik meestal een heel gewone notenkraker in tangvorm, hoewel ik ook wel nog een ander klemmodel in huis heb waar de kleinere noot inpast, zie foto hieronder. Ook wil ik nog wel eens het aardappelmesje tussen de twee notendopjes zetten om de okkernoot open te breken.

Maar dit is wel de meest spectaculaire manier voor thuis. Je zou denken dan je de veer naar beneden moet drukken, maar je moet juist het tegenovergestelde doen: trekken en loslaten, joepie!

louskacek-orechy

Je moet zorgen voor een stevige, niet kwetsbare ondergrond en je vingers echt aan de rand van het onderste schaaltje vastzetten. Dan leg je de noot met de naad aan de zijkant erop, trekt de veer naar boven en laat los: PAF! Dit maakt noten kraken een feestje zonder dat je je eigen kracht hoeft in te zetten! En als je het goed doet, je moet ook wat geluk hebben, kraak je de noot netjes doormidden en heb je twee mooie helften.

Hoe je ook kraakt, de belangrijkste tip om twee mooie helften te krijgen is niet kraken op de naad, maar juist midden op de bolle kant. Veel succes!naomineu3-1200x1200IMG_4601

 

 

Vianden goes nuts: Veinder Nëssmoort

img_2366Nou, dat was wat in Vianden vorige week. We hoorden via via over de jaarlijkse walnotenmarkt dus daar moesten we bij zijn. We waren benieuwd naar wat er zoal te zien en te proeven zou zijn daar in het Luxemburgse!img_2416

We kwamen de dag voor de markt aan en maakten natuurlijk meteen een verkenningsrondje door het stadje. Onderweg struikelden we al regelmatig letterlijk over de walnoten, want langs de wegen staan overal walnotenbomen, erg grappig! De voorbereidingen voor de volgende dag waren al in volle gang. Onderweg naar Vianden hadden we al op diverse plaatsen langs de route naar het stadje tijdelijke P&R plaatsen gezien voor al het publiek dat zou toestromen. In het stadje zelf werden kraampjes en een muziekpodiumpje opgebouwd en werden de invalswegen afgesloten. Door de ligging van het lintdorpje/ stadje in het dal aan de rivier de Our begrepen we wel dat door het centrum rijden de volgende dag niet mogelijk zou zijn. img_2382

De slagerij had echt de hele winkel bomvol liggen met producten met walnoten. De vitrine lag vol gestapeld met worsten en patés met walnoten erin. Om in de stemming te komen, kochten we meteen zo’n zogenaamde Nësszossis (walnotensausijs), die we uit het vuistje wegsnoepten. Lekker! Er stond ook nog een rekje met walnotencrèmelikeur, gewone walnotenlikeur en een heel donker goedje genaamd Nëssdrepp dat we de volgende dag pas proefden.

Op zondagochtend liepen we het stadje weer in, waar de touringcars al af en aan reden om alle bezoekers ter plaatse te brengen. Het wasimg_2428 erg grappig om op de display van de bussen ‘Veiner Nessmoort’ (Viandener walnotenmarkt) te lezen. Het leek echt een groots evenement te worden! We liepen al snel tussen de mensen op de markt, waar het druk maar niet propperig vol was. Overal werd likeur en port aangeboden, maar we waren het meest nieuwsgierig naar de Nëssdrepp, een sterk drankje van 43% alcohol, dat eigenlijk zo smaakte als het eruit zag: niet lekker! Het deed ons even denken aan onze eigen mislukte walnotenlikeur, haha! De sfeer was ontspannen en het werd al snel gezellig in de straten van het stadje.img_2422

Bij de slagerij van zaterdag zagen we nu ook nog schattige cervelaatworsten met walnoten erin in de vorm van varkentjes met echte oortjes, enig! Verder kon je overal de nodige soorten worst met walnoten proeven, wat tapenade en heel erg lekkere gebakjes bij de bakker. Ook vergeleken we diverse walnotenpâtés, die heel verschillend van smaak waren, de lekkerste mocht mee naar huis. Een grote kar vol noten per liter…. Na een tijd rondlopen en proeven ontdekten we wel dat er geen enkele kraam was met walnotenolie! img_2411Het meest bijzondere en tevens meest ambachtelijke product dat we op deze markt ontdekten was een smakelijke kaas die gerookt was boven houtvuur van walnotentakken. De likeuren die te koop aangeboden werden, leken allemaal van dezelfde fabriek af te komen en het aanbod van walnotenproducten was erg beperkt.

img_2430

Hier wil ik het recept wel van hebben!

Uiteindelijk beoordeelden we deze markt als grappig om gezien te hebben, maar zeker geen markt om speciaal voor naartoe te rijden. Als je in de buurt bent, is het wel erg leuk om dit oogstfeest img_2402/ Oktoberfest rondom walnoten mee te maken, temeer omdat Vianden ook gewoon een knus, mooi stadje is dat de moeite van het bezoek zeker waard is.
En als je dan toch in Luxemburg bent of zelfs via België het land binnen rijdt bij Wemperhaardt, stop dan ook even bij winkelcentrum Massen. Dit gloednieuwe winkelcentrum had op culinair gebied heel wat te bieden. Zo liepen wij bij binnenkomst meteen tegen een soort Dille en Kamille-achtige winkel aan, Wajos, waar voor de winkel een tafel vol walnotenproducten stond met een leuk gratis brochure erbij met allerlei wetenswaardigheden over walnoten. Binnen kon je de meest heerlijk oliën en azijnen proeven en laten vullen in een meegenomen of aangeschafte fles. Een heerlijke snuffel- en proefwinkel! Even verderop ontdekten we een grote vitrine met de meest prachtig opgemaakte bijzondere ijssoorten. Die verleiding konden we niet weerstaan en al snoepend liepen we langs een chocolade atelier waar de machines witte en bruine chocolade stonden te draaien en de mallen klaar stonden voor een nieuwe serie chocolade. Het meest bijzondere in het winkelcentrum was echter de centraal gelegen supermarktimg_2345, waar de andere winkels en boetiekjes in een halve cirkel omheen lagen. Ik heb nog nooit zo’n strak gespiegelde supermarkt gezien. Alles potjes, pakjes en flesjes stonden zo strak in het gareel dat je zou denken dat de winkel niet echt of zelfs nog nooit open was geweest! We liepen met open mond door de winkel, waar je stellingen vol whiskeys zag, wat een assortiment en wat een prachtige verpakkingen, bijvoorbeeld een fles in een lederen doos! Ik ging voor de lol even op zoek naar de duurste soort en vond een whiskey voor €169,95, een aardige prijs voor in de supermarkt! Ook de slagerij-afdeling zag er prachtig uit en er was een hele grote koeling waar dry aged vlees te rijpen hing. Rondom deze dichte, glazen koeling was een open koeling waar je geportioneerd vlees uit kon pakken. Heel erg bijzonder vonden we deze supermarkt met een heel bijzonder assortiment. Echt een winkel om even voor om te rijden dus.

Kortom, wij hebben een gezellig walnotenweekend gehad met ook nog eens prachtig terrasweer. En over de noten hoeven we ons ook geen zorgen te maken, want de mooiste en grootste noten die we zagen, waren de Chiara’s die Marjolijn zelf in de zak had zitten van thuis!img_2451

Verse noten

img_2313

Ons eerste dappere nootje tegenover het team van de Smallekamp

Het is weer zover: verse walnoten! Onze nieuw geplante boom heeft warempel ook zijn eerste nootje in het gras laten vallen en hebben we onder de neus van de eekhoorns weg kunnen kapen. Deze eerste noot kunnen we niet echt eten, maar is wel een leuke aankondiging van hopelijk meer en groter volgend jaar! Gelukkig kreeg ik tegelijkertijd een partijtje verse noten van de Smallekamp in mijn schoot geworpen, wat aanleiding was om weer in mijn blog te klimmen.

De eerste noten die vallen zijn meestal niet de besten, dus daarom wel leuk om eens nader onder de loep te nemen. Ik heb zelf nog nooit eerder noten ingevroren terwijl dit een bekende bewaarmethode schijnt te zijn. Juist omdat verse, ‘natte’ noten er maar kort zijn, ben ik deze dus meteen gaan doppen en invriezen. Er zijn mensen die eigenlijk alleen de natte noten eten en gebruiken en ook ik heb enkele recepten voor natte noten die erg lekker zijn. Het zou mooi zijn als je hiervoor dus een voorraadje in de vriezer kunt hebben en te allen tijden een lekker tajineschotel met natte noten kunt maken! En het smeersel van geitenkaas met natte noten is ook te lekker om alleen te kunnen maken als er verse walnoten zijn.

img_2317Als je nog nooit verse walnoten hebt gegeten of gebruikt, is het zeker de moeite waard hier eens mee aan de slag te gaan. De noten zijn echt nog wat ‘nat’, wat wil zeggen dat ze nog niet keihard zijn. Je kunt de noot hierdoor gemakkelijker uit de dop manoeuvreren en dus mooie halve noten verkrijgen. De noot voelt enigszins rubberachtig aan en de smaak is ook totaal anders. Veel mensen zeggen dat er minder smaak aan zit maar daardoor neemt de noot ook gemakkelijker de smaak aan van bijvoorbeeld de geitenkaas in eerdergenoemd recept en het rozenwater in dit recept voor een heerlijke lamstajine met vijgen en liefst verse walnoten.img_2323

Opvallend bij mijn partijtje verse noten zijn de onderlinge kleurverschillen, zie foto’s rechts. Je zou bijna denken dat de donkerdere soorten al droger zijn, maar je hoeft maar te voelen om te weten dat deze ook wel vers, maar van een ander ras zijn. Ik heb besloten ze te sorteren en apart in te vriezen, gewoon omdat ik de lichtste het mooiste vind en me die het beste lijken. Ik wil de mooie blanke apart houden voor een gerecht waarbij je de noten goed blijft zien.

Volgend weekend gaan we naar de Veinner Nëssmoort (walnotenmarkt in Vianden, zie website) waar we waarschijnlijk nog wel meer toepassingen met de natte noten zullen gaan zien. Gelukkig vallen de noten niet allemaal tegelijk en kan ik dan misschien ook nog aan de slag met verse noten voor een nieuw recept. Ze kondigen heel wat notengerelateerde producten aan, zoals brandewijn, likeur, olie, gebak, koekjes, leverpastei, enz., dus ik kijk uit naar een inspirerende dag in Luxemburg, waarvan ik natuurlijk hier een (foto)verslag uit zal brengen.

Meer informatie over de smaak(verschillen) van walnoten vind je hier.

img_2315

Pesto’s met walnoten

IMG_1339

Afgelopen week leek het wel of ik overal pesto zag, hoorde en proefde. En dat terwijl ik nergens Italiaans at en ook geen kooktijdschrift las. Wel kocht ik een culinair cadeautje bij Dille en Kamille en nam impulsief een potje salsa di noci mee voor mezelf, zo impulsief dat ik na het verjaardagsbezoek niet meer wist wat ik voor mezelf had meegenomen. Daardoor was het wel leuk dat de verkoopster het ter bescherming in papier had gewikkeld en ik echt een leuk cadeautje van mezelf uitpakte!

Ik was zo benieuwd naar de smaak, dat ik het de volgende dag gewoon op een boterham heb geproefd, als een soort pindakaas van walnoten en cashewnoten! Ik vond het erg lekker maar ik vond het nog veel lekkerder de dag erna toen ik het als basis voor een dressing gebruikte. Ik voegde weinig meer toe dan walnotenolie en misschien een snuf verse peper, maar het smaakte heerlijk door de eerste snijsla uit eigen tuin met wat zevenblad en bieslook, ook uit de nieuwe tuin. Aangezien zo’n potje pesto uit de winkel binnen drie dagen op moet volgens het etiket, snoepten we de rest afgelopen weekend op een toastje op bij het aperitief, nog steeds lekker. Tot zover pesto 1.

IMG_1377Omdat het potje zo klein was en te snel leeg voor de toastjes, maakte ik ook het potje open dat ik enige tijd terug had gekregen van Marjolijn van de Smallekamp. Het werd een heuse proeverij! Op dit potje staat wel het woord pesto, maar het bevat geen kaas, zoals je gewend bent van pesto. Deze pesto smaakt veel frisser en wat zuurder dan de salsa van Dille en Kamille, logisch vanwege de toegevoegde notenazijn. Hierdoor is hij ook heel geschikt voor dressings en bij een blokje kaas, zeker omdat deze zelf geen kaas bevat. De salsa di noci van Dille en Kamille vonden wij wat meer geschikt om zo op een stukje brood of toast te eten. Beide smeersels met walnoot waren echt heel anders, zowel van kleur als smaak. En ik vond het wel bijzonder dat beiden geen groene kruiden bevatten zoals je gewend bent met pesto, maar wel beiden paneermeel of broodkruim, wat ik niet ken als ingrediënt van pesto!

Voor degenen die ook graag experimenteren, noem ik hier even de ingrediënten van beide geproefde pesto’s:

Salsa di noci (Dille en Kamille)

  • extra vergine olijfolie (35%)
  • walnoten (32%)
  • cashewnoten
  • parmezaanse kaas D.O.P.(melk, stremsel, zout)
  • broodkruim (tarwemeel, gist, zout)
  • knoflook
  • zout
  • (deel van de ingrediënten is van gecontroleerde biologische teelt)

Walnotenpesto “uit eigen tuin” van Christine Roelofs

  • walnoten
  • zonnebloemolie
  • notenazijn
  • knoflook
  • paneermeel
  • sel gris
  • peper

IMG_1365Geïnspireerd door deze beide walnotenpesto’s ging ik vervolgens zelf aan de slag om eindelijk het recept met zevenblad te maken, dat al enkele jaren in een mapje klaarlag. En laat er nou meer dan voldoende zevenblad in onze tuin staan. De smaak van zevenblad lijkt erg op peterselie en kan gebruikt worden als spinazie of rauw door de salade of kruidenboter. Vandaag hoorde ik ook over kinderen op de basisschool, die er thee van gingen maken, maar dat lijkt me nou toch wat minder lekker. Gelukkig heb ik daarvoor citroenmelisse en twee soorten munt in de tuin.

Het recept van mijn zevenbladpesto met walnoten vind je hier. Meer informatie over zevenblad, zoals dat het plantje verspreid is door de Romeinen die er hun manschappen mee voedden, vind je hier.

Dromen over mijn eigen walnotenboom in 2016

Een heerlijk vooruitzicht in het nieuwe jaar voor Elmagoesnuts, want binnenkort hebben we weer een eigen huis… en een eigen tuin met genoeg ruimte voor kruiden en groenten! Het is eindelijk gelukt om een fijn huis te vinden, waar we weer heerlijk naar buitendordogne_station1 kunnen om te genieten van de geplande, en vaak ook verrassende, dingen van de natuur. En natuurlijk komt er dan weer een mooie walnotenboom! Hoewel we de sleutel nog niet hebben, denken we nu al na over de plek in de tuin waar DE boom moet komen. En omdat het nu nog plantseizoen is, gaat de boom zo snel mogelijk de grond in als we echt eigenaar worden van ons nieuwe huis eind van de maand. Ik verheug me enorm op de eerste groene blaadjes, de frisse geur van het blad en misschien al een eerste vrucht aan de boom?

We kijken terug op een jaar met wat minder kook- en bakgenot in onze tijdelijke woning dan daarvoor, wat natuurlijk kwam door het koken op een gebrekkige keramische plaat (nooit weer, als het aan mij ligt!) en het bakken in een combimagnetron: erg afkicken na jaren bakken in de fijne ovens van mijn Falconfornuis. Omdat er nog het een en ander verbouwd moet worden in ons nieuwe huis, wordt het de eerste tijd ook nog wat ‘kookkamperen’ in eigen huis. Maar ook dat kan zomaar leiden tot een creatief ovenvrij walnotenrecept.

IMG_8702Gelukkig waren er toch genoeg walnotenavonturen afgelopen jaar en mocht ik ook weer veel meegenieten van de tuin en keuken op de Smallekamp in Nunspeet. Ik moet dan meteen denken aan de osawacake die binnen no time op was en natuurlijk aan het plukken van groene noten voor de walnotenlikeur… die helaas totaal mislukte. Gelukkig ‘hebben we de foto’s nog’ en hadden we er veel lol om! Wat ook erg leuk was afgelopen jaar was de publicatie van het walnotenboek van Anne Oosterbaan, waar ik een exemplaar van kreeg en een recensie over schreef. Een erg leuk naslagwerkje voor iedereen die een walnotenboom heeft of wil aanschaffen.

De meeste populaire recepten van afgelopen jaar waren de bladerdeegflapjes met dadels en walnoten en Franse tartelettes met walnoten. Ik vind het bijzonder dat de flapjes zo populair zijn, want dit is een van de weinige recepten waar nog geen foto bijstaat, bedenk ik me nu. De tartelettes verdienen wat mij tartelettesserverenbetref inderdaad een hoge notering (pun intended), want dat is een erg goed recept. Het is best veel werk om ze te maken, maar ze zijn o zo lekker! Het meest gelezen blog is die over het kraken en gebruiken van walnoten. Blijkbaar zijn er ook veel lezers die willen weten wat je allemaal met de noten kunt doen, behalve meteen aan de slag te gaan in de keuken. Het meest gezocht werd er in 2015 op ‘bijgerechten’ en ‘citroen’, natuurlijk na walnoten op nummer 1, want op die manier wordt mijn blog het meest gevonden en geraadpleegd. Af en toe is het best leuk om die statistieken van dit blog te bekijken. Zoals het feit dat er uit 46 landen naar dit blog gekeken is! Helaas ben ik te druk om de Engelse pagina goed bij te houden, maar blijkbaar wordt het blog dus in het Nederlands wereldwijd gelezen: erg leuk! Een laatste feitje uit de statistieken: de dag waarop mijn blog het meest gelezen wordt blijkt zondagmiddag om 4 uur te zijn, wat ik ook zelf een geschikt tijdstip vindt om lekker de keuken in te duiken. Ik verheug me erg op de nieuwe keuken waar we ons op dit moment aan het oriënteren zijn: voor mij de belangrijkste ruimte in ons nieuwe huis. Dat is het voordeel van een huis kopen met een zeer gedateerde keuken: alles moet nieuw! Nu nog een goede keuze maken voor de opstelling en indeling. Eigenlijk wil ik hiermee zeggen: even geduld voor nieuwe recepten, Elmagoesnuts’ kitchen under construction.

Gelukkig staan er al wat genoeg taarten en (bij)gerechten klaar voor nu, zoals de Kerstwalnoten, en de Tulband vol Kerstsmake, die ik vanmiddag weer ga bakken om mee te nemen naar vrienden.

Ik wens iedereen gezellige Kerstdagen en een smakelijk 2016!

Hartelijke groet, Elmagoesnuts

20130601_182840

Walnotenlikeur maken – deel 4 en einde

En toen waren de twee maanden om en konden we onze groene noten met Doppelkorn en specerijen gaan zeven en bottelen! Dat liep toch anders af dan verwacht. Lees en huiver voor het laatste deel van dit vervolgblog.

Toen wij onlangs in Nunspeet waren, hadden we het te druk met bijkletsen en koken uit de moestuin om met de walnoten aan de slag te gaan, dus we zouden elk onze eigen pot verwerken en van elkaar horen.

Marjolijn was mij voor en belde me ’s maandags geschrokken op: er was iets niet goed met de likeur en hij smaakte vreselijk! Marjolijn had na het zeven van de noten voorzichtig een half theelepeltje geproefd en dit meteen zoveel mogelijk uitgespuugd en nagespoeld met heel veel cola! Ook Ton, die alleen een drupje proefde, was overtuigd dat er iets niet goed gegaan was! Het was niet te drinken, bah!!

Ik zocht eerst eens op of de likeur nu al goed van smaak moest zijn, omdat hij nog enkele maanden na moet rijpen. Maar ik las eigenlijk alleen maar dat de smaak beter zou worden na twee of drie maanden en niet dat hij pas dan drinkbaar zou worden.  Hij zou dus nu al drinkbaar moeten zijn, maar was dat helaas niet.

De volgende dag wilde ik ’s avonds met mijn pot met noten aan de slag, maar voordat ik zover was, belde Marjolijn weer: ‘Ik wil je even waarschuwen, want ik had de likeur toch door een kaasdoek gezeefd? Nou, die kaasdoek heb ik toen in een sopje gespoeld, maar nu heb ik één bruine hand!’ Toen we uitgelachen waren en ik me inprentte later met huishoudhandschoenen in actie te komen, kwam er nog het tweede deel van haar verhaal: ‘Maar dat is niet alles! Ik had de gezeefde noten gisteren bij het afval gedaan en toen heeft de hond de zak open gemaakt en van die noten gegeten!’ Een van de twee hondjes had blijkbaar wat van de noten gegeten en was de hele nacht hartstikke ziek geweest. Gelukkig had de hond uiteindelijk overgegeven en had dit avontuur voor de hond verder geen gevolgen, maar we waren wel geschrokken! Stel je voor!IMG_9397

Toen we hier thuis de pot openmaakten, rook de inhoud van de pot lekker fris en wat kruidig. Maar de bovenlaag van de inhoud zag er niet echt heel aantrekkelijk uit om te drinken, zie foto. Na de waarschuwing uit Nunspeet proefden we hier niet meer dan een tipje van de tong, maar dit gaf meteen een prikkelend gevoel en dat is over het algemeen geen goed teken! Bovendien was de smaak ronduit smerig.

Zie hier dus het vervolg van wat we met de inhoud van de pot gedaan hebben. We namen afscheid van een decoratieve pot met inhoud, die op de een of andere manier echt niet drinkbaar en mogelijk zelfs bedorven of giftig was.

Ik belde met een vriendin die microbioloog en food chemicus is om te analyseren wat er mis gegaan kan zijn. Eigenlijk hebben we geen duidelijke oorzaak kunnen vaststellen, helaas, maar denken we aan twee mogelijke boosdoeners. Misschien waren onze groene noten nog te klein en bevatten ze dan een stof in een te hoge concentratie, die later (deels) verdwenen is, die giftig is of wordt in combinatie met een ander ingrediënt? Deze stof zou dan een functie hebben voor de groei en later verdwenen zijn door de ontwikkeling van de vrucht? Helaas heb ik hier nog geen informatie over kunnen vinden. In recepten voor notenlikeur (nocino) lees ik steeds hoe je niet te laat moet oogsten en dat je dit kunt testen door inprikken van de groene vrucht, maar nooit over te vróeg oogsten. Wat wel zeker ook mee kan hebben gespeeld, is de hoeveelheid noten. Recepten geven hiervoor natuurlijk een verhouding, uitgaande van grote groene vruchten net voordat de eigenlijke walnoot zich begint te vormen. Wij hebben in verhouding veel meer groene noten gebruikt en de potten bijna helemaal gevuld met kleine noten, en daarna de specerijen en de drank toegevoegd. Dit zou er ook voor hebben kunnen zorgen dat de smaak veel te sterk en prikkelend geworden is, maar zeker weet ik ook dit niet.

De andere hypothese heeft te maken met het schoonmaken van de potten. Ik kocht nieuwe potten voor dit ‘project’ en reinigde deze met een sodasopje met kokend water. Ik spoelde de potten na met kokend water en liet ze drogen op een schone theedoek. Nu zou het zomaar kunnen zijn dat ik de potten niet goed genoeg gespoeld heb en er nog restjes soda in de potten gezeten hebben. Alcohol en soda samen zijn niet echt een gezonde combinatie! Hierover vond mijn vriendin wel informatie.IMG_9399

Gelukkig bevestigde mijn vriendin wel dat je potten of flessen voor de inmaak inderdaad het beste schoon kunt maken met soda en het water óf in een hete oven (droogsterilisatie), dus dat stak ik er in elk geval van op. Potten in de vaatwasser schoonmaken voor de inmaak is minder betrouwbaar vanwege andere voedingsresten, dus dit kan alleen in een superschone vaatwasser zonder andere vuile vaat.

Maar helaas heb ik geen definitief eenduidig antwoord gekregen op de vraag waarom onze walnotenlikeur ondrinkbaar is geworden en moest eindigen in de gootsteen (zie foto). Behalve de slappe lach over deze klunzige actie en een gezellige plukmiddag, leverde deze inspanning dus niks op.

Mocht iemand een idee of duidelijke informatie hebben over wat er fout ging bij het maken van walnotenlikeur, dan houd ik mij zeker aanbevolen!

Lees de eerdere, meer hoopvolle delen van dit blog hier: deel 1, deel 2, deel 3. Het gebruikte recept staat hier.

Walnoot plus – een boom voor iedereen

Onlangs werd ik benaderd door Anne Oosterbaan. Hij was bezig met het schrijven van een boek over walnoten en vol spanning wachtte ik het resultaat af. Al snel was het boek voltooid en heb ik een exemplaar ontvangen, dat ik natuurlijk meteen heb bekeken en gelezen.W_cover

Wat een leuk boek, helemaal en alleen over walnoten! Maar het heet niet voor niks Walnoot +, een boom voor iedereen. Het is een boek dat enorm veel informatie bevat: over de boom, de vrucht, het planten, het kweken, het oogsten, de toepassingen van de noten en het hout, mogelijke bedreigingen in de vorm van insecten en andere plagen en nog veel meer interessante zaken over de walnoot en de boom.

Het boek is echt bedoeld voor mensen die zich graag verdiepen in deze vruchtboom als zij overwegen één, of met name meerdere, bomen aan te planten. Ook als men net walnoten heeft aangeplant, leest men veel nuttige en leuke weetjes over de boom. Het boek bevat uitgebreide informatie over de manier waarop je bomen aan kunt planten, waarmee je ze kunt combineren en met welke kosten je rekening moet houden. Het boek helpt je ook een juiste keuze te maken uit de grote hoeveelheid geschikte rassen. Tenslotte vertelt het hoe je de geplante walnootbomen verzorgt en er, deels letterlijk, de vruchten van plukt. Na het lezen van het boek realiseer je je nog meer hoe veelzijdig deze boom is.

Ik vond het erg leuk om het boek te lezen en te ontdekken hoeveel ik nog níet van de walnoot weet. Ik had bijvoorbeeld nog nooit van ‘kwade drup’ gehoord en kende niet alle beestjes die er op de walnoot leven.  Het boek was ook leuk om te bekijken, want er staan mooie foto’s en handige grafiekjes en tabelletjes in, die verduidelijken wat er beschreven wordt. Het is een overzichtelijk boek om vaker terug te pakken als je weer iets nieuws over je walnotenboom wilt opzoeken.

Het boek nodigt uit tot het aanplanten van walnotenbomen en helpt je bij het maken van de juiste keuze, iets dat ik alleen maar kan aanmoedigen. Al na enkele jaren komt de boom tot bloei en kun je beginnen met het oogsten van de eerste noten. En dat betekent dat je deze gezonde vruchten kunt gaan eten en gebruiken in allerhande recepten. Voor ideeën om de noten te verwerken in gerechten, kun je hier dus terecht. Anne verwijst in zijn boek zelfs naar dit blog, wat een eer! In het boek staat één recept, dat ik natuurlijk binnenkort ook moet gaan maken.

Ben je geïnteresseerd in het boek van Anne Oosterbaan? Dit is een korte samenvatting van hemzelf met de bestelgegevens:

Dit boek beschrijft de veelzijdigheid van de walnoot. Het vruchtvlees, het hout, de wortel, de bast, het blad, de bolster, de schaaldelen, de tussenschotjes…..alle onderdelen kunnen worden benut. Het is dus de moeite waard meer walnoten aan te planten. Hiervoor zijn meer dan zeventig verschillende rassen beschikbaar. Voor een goede notenproductie is het belangrijk dat ze laat bloeien om niet te bevriezen door late voorjaarsnachtvorst, en dat ze weinig gevoelig zijn voor ziekten. Omdat de notenproductie pas na een aantal jaren goed op gang komt is het handig om tussen de notenbomen eerst een ander gewas te telen en/of dieren te houden. Hiervan worden in dit boek voorbeelden beschreven. Tenslotte wordt ingegaan op de kosten en opbrengsten van een notenbeplanting.

Het boek kost 20 euro (excl. 4 euro verzendkosten) en is te bestellen via a.oosterbaan@planet.nl.

Likeur van groene walnoten maken – deel 3

Terug van drie weken vakantie is het natuurlijk spannend om te kijken hoe het eruit ziet in mijn pot met walnotenlikeur-in-wording. Gelukkig is er niks shockerends gebeurd en zijn de noten nog mooi groen en fris, hoewel de noten bij vergelijking van foto’s toch wel wat donkerder zijn geworden. Navraag bij Marjolijn van Kwekerij Smallekamp leert dat dit bij haar ook zo is. Hier staat de pot in de kelderkast die redelijk koel is en ik heb de pot alleen regelmatig gedraaid. Nu na de vakantie heb ik hem natuurlijk meteen weer even gezwenkt!

IMG_9227Voor het proeven moeten we nog even geduld hebben, dus ik heb tussendoor wel iets gemaakt van de rest van de walnoten die we in juni geplukt hebben en dat ik vandaag wel kan proeven: walnoten in zoetzuur. Ik was erg druk met de laatste loodjes van werk voor de vakantie, dus ik had de noten snel in pekelwater gezet: in een plastic voorraadbak met deksel gevuld met water en de halfdoor gesneden walnoten deed ik een stuk of zeven eetlepels zout. Deze bak stond gewoon in de keuken en het water en zout heb ik na een week ververst. Volgens het recept dat Marjolijn me had meegegeven, moeten de walnoten na die twee weken nog een paar dagen aan de lucht drogen voordat je ze verwerkt en zullen ze dan pikzwart kleuren. Daar had ik geen tijd meer voor en mijn noten waren al helemaal pikzwart geworden omdat ik ze halfdoor gesneden had in plaats van ze alleen in te prikken. Ik heb de noten daarom meteen zonder drogen verder verwerkt tot walnoten in het zoetzuur. Ik zal het recept apart op mijn blog zetten in een recept, maar ik heb de walnoten net geproefd en ik kan het niet beter omschrijven dan de Engelsen dat zouden doen als een zogenaamde ‘acquired taste‘, oftewel een smaak die je moet leren te waarderen. De Engelsen zijn sowieso meer gewend aan allerhande chutneys en pickles, zoals wij wel piccalilly kennen, dus voor hen zal het minder afwijken van de gebruikelijke smaken. Voor Nederlandse smaak is het behoorlijk zuur/rins en moeten de walnoten echt in combinatie met oude kaas, koud vlees of gekookte aardappels gegeten worden. Ook zul je even moeten wennen aan het idee dat je een zwarte walnoot met schil en al eet. Zowel de kleur als dat idee maakte dat ik mijn eerste hap best spannend vond. Samen met een blokje oude kaas begon ik de smaak gelukkig al beter te waarderen.

IMG_9229

Likeur van groene walnoten maken – deel 2

Frame Artist(1)Afgelopen zondag was het zover: groene walnoten plukken om likeur te maken! De natuur loopt ongeveer een maand achter, waardoor de groene noten die we plukten qua afmeting deden denken aan olijven. We moesten er dus veel meer plukken om voldoende hoeveelheid te hebben. Toen de regenbuien waren verdwenen, konden we heerlijk in de zon aan de slag. Marjolijn plukte de walnoten vanaf de grond en ik plukte vanaf een grote trap. In eerste instantie dachten we dat we een tangetje moesten gebruiken, maar je draait de noten heel gemakkelijk van hun takje af, meestal met twee of drie tegelijk. We werkten zo een aantal grote bomen af.

Al snel rook het lekker fris naar walnotenblad en de geur van de groene noten: heerlijk! Het was erg leuk om de bomen eens van zo dichtbij te bekijken: een heel ander, bijna intiem, perspectief. Dit gevoel werd nog versterkt doordat je de jonge babyvruchten zo vroeg van de boom ‘afpakte’ en ik dacht af en toe:”Sorry, boom!” Het was leuk om te ontdekken dat de noten over het algemeen hoger in de boom groter waren en dat bij een van de bomen duidelijk verschil was in zonkant – veel noten – en noordwestzijde, met veel minder vruchten.

Volgens Italiaanse bijgeloof moet je de likeur maken met een oneven aantal walnoten, IMG_8697maar dat werd gezien de kleine afmeting van de noten wat lastig. We hebben dus gewoon heel veel noten geplukt om likeur van te gaan maken en zeiden tegen elkaar dat we vast een oneven aantal hadden. We namen ook nog wat verse citroenen mee uit de heerlijke tuin van de Smallekamp – wat een luxe om zo te kunnen plukken! – en konden de keuken in. Ondanks dat ik al snel handschoenen had aangedaan tijdens het plukken, reageerde het stofje op mijn hand op de vochtige schil van de citroen en werden mijn duim en wijsvinger knalrood, heel gek! Natuurlijk had ik de camera bij de hand om alle stappen vast te leggen, dus zie hier de zomerse kleurencombinatie van frisgroene walnoot, gele citroen en rode duim en wijsvinger.

In de kIMG_8698euken spoelden we de walnoten af om wat zand en gras van het oprapen van gevallen noten kwijt te raken, maar wel kort om geen smaakverlies te hebben. Het snijden van de kleine walnoten was een aardig klusje; als je grote walnoten hebt, ben je veel sneller klaar. Een heerlijk rustig klusje dus voor na het klimmen en plukken. We vulden twee grote, schoon gespoelde weckpotten met in de lengte halfdoor gesneden vruchten. Bij grote noten zou je ze in kwarten snijden, maar wij vonden deze maat prima voor de kleine vruchten.

Toen we de potten half gevuld hadden, begonnen de snijvlakken van de noten langzaam donker te kleuren en we besloten om alvast de drank toe te voegen, in ons geval Doppelkorn, maar je kunt ook Wodka of iets anders kiezen. Toen beide potten aardig vol zaten, vulden we de potten af met de drank en voegden we de smaakmakers toe: een opengesneden vanillestokje, kaneelstokjes, steranijs, een stuk verse gember in stukjes, rasp van de citroen en ook wat sap, kruidnagels en natuurlijk een behoorlijke hoeveelheid suiker.

Omdat we geen duidelijke hoeveelheid walnoten hadden – vaak lees je bijvoorbeeld 30 noten (je zou dan voor de zekerheid 31 kunnen doen) – hebben we alle andere ingrediënten ook niet precies afgewogen. Het is leuk om er een eigen draai aan te geven en hopelijk straks blij verrast te worden met het resultaat. Ik heb wel ongeveer bijgehouden wat we hebben toegevoegd voor het geval we het eindresultaat zo meteen niet zoet of kruidig genoeg vinden. Dit is ongeveer wat er in een pot van 1,5 liter is gegaan:

IMG_8702

  • Heel veel kleine walnoten, niet gewogen of geteld, zie foto
  • Doppelkorn ca 1 liter
  • 2 kaneelstokjes per fles
  • Citroenzest van 1 citroen en beetje sap
  • 6 à 8 opscheplepels suiker
  • 4 x steranijs
  • Stuk gember van halve dikke duim
  • 1 vanillestokje
  • 5 kruidnagels

Toen alle ingrediënten in de pot zaten, kon de deksel erop en was het eerste deel van het werk gedaan. De suiker was niet meteen opgelost en zakte mooi langzaam naar beneden. De tweede dag heb ik mijn pot nog gezwenkt om zeker te weten dat alle suiker en specerijen goed vermengd waren, maar nu staat hij op een koele plek te wachten. We gaan twee maanden wachten op het resultaat. We gaan dan de potten openen en de inhoud door een kaasdoek zeven en in schone flessen doen, die vervolgens liefst nog drie maanden moeten narijpen om de smaak helemaal tot zijn recht te laten komen. Misschien kunnen we er dan eindelijk mee proosten op een nieuw huis? Lees het vervolg over twee maanden, tenzij er tussentijds iets gebeurt met de potten! IMG_8703

Deel 1 gemist? Lees hier.

Berichtnavigatie