elmagoesnuts

Van NOOT naar deugd. Hier vind je mijn walnootrecepten en avonturen rondom het kweken, oogsten, kraken en bereiden van walnoten. Veel lees- en kookplezier!

Archief voor de tag “soda”

Walnotenlikeur maken – deel 4 en einde

En toen waren de twee maanden om en konden we onze groene noten met Doppelkorn en specerijen gaan zeven en bottelen! Dat liep toch anders af dan verwacht. Lees en huiver voor het laatste deel van dit vervolgblog.

Toen wij onlangs in Nunspeet waren, hadden we het te druk met bijkletsen en koken uit de moestuin om met de walnoten aan de slag te gaan, dus we zouden elk onze eigen pot verwerken en van elkaar horen.

Marjolijn was mij voor en belde me ’s maandags geschrokken op: er was iets niet goed met de likeur en hij smaakte vreselijk! Marjolijn had na het zeven van de noten voorzichtig een half theelepeltje geproefd en dit meteen zoveel mogelijk uitgespuugd en nagespoeld met heel veel cola! Ook Ton, die alleen een drupje proefde, was overtuigd dat er iets niet goed gegaan was! Het was niet te drinken, bah!!

Ik zocht eerst eens op of de likeur nu al goed van smaak moest zijn, omdat hij nog enkele maanden na moet rijpen. Maar ik las eigenlijk alleen maar dat de smaak beter zou worden na twee of drie maanden en niet dat hij pas dan drinkbaar zou worden.  Hij zou dus nu al drinkbaar moeten zijn, maar was dat helaas niet.

De volgende dag wilde ik ’s avonds met mijn pot met noten aan de slag, maar voordat ik zover was, belde Marjolijn weer: ‘Ik wil je even waarschuwen, want ik had de likeur toch door een kaasdoek gezeefd? Nou, die kaasdoek heb ik toen in een sopje gespoeld, maar nu heb ik één bruine hand!’ Toen we uitgelachen waren en ik me inprentte later met huishoudhandschoenen in actie te komen, kwam er nog het tweede deel van haar verhaal: ‘Maar dat is niet alles! Ik had de gezeefde noten gisteren bij het afval gedaan en toen heeft de hond de zak open gemaakt en van die noten gegeten!’ Een van de twee hondjes had blijkbaar wat van de noten gegeten en was de hele nacht hartstikke ziek geweest. Gelukkig had de hond uiteindelijk overgegeven en had dit avontuur voor de hond verder geen gevolgen, maar we waren wel geschrokken! Stel je voor!IMG_9397

Toen we hier thuis de pot openmaakten, rook de inhoud van de pot lekker fris en wat kruidig. Maar de bovenlaag van de inhoud zag er niet echt heel aantrekkelijk uit om te drinken, zie foto. Na de waarschuwing uit Nunspeet proefden we hier niet meer dan een tipje van de tong, maar dit gaf meteen een prikkelend gevoel en dat is over het algemeen geen goed teken! Bovendien was de smaak ronduit smerig.

Zie hier dus het vervolg van wat we met de inhoud van de pot gedaan hebben. We namen afscheid van een decoratieve pot met inhoud, die op de een of andere manier echt niet drinkbaar en mogelijk zelfs bedorven of giftig was.

Ik belde met een vriendin die microbioloog en food chemicus is om te analyseren wat er mis gegaan kan zijn. Eigenlijk hebben we geen duidelijke oorzaak kunnen vaststellen, helaas, maar denken we aan twee mogelijke boosdoeners. Misschien waren onze groene noten nog te klein en bevatten ze dan een stof in een te hoge concentratie, die later (deels) verdwenen is, die giftig is of wordt in combinatie met een ander ingrediënt? Deze stof zou dan een functie hebben voor de groei en later verdwenen zijn door de ontwikkeling van de vrucht? Helaas heb ik hier nog geen informatie over kunnen vinden. In recepten voor notenlikeur (nocino) lees ik steeds hoe je niet te laat moet oogsten en dat je dit kunt testen door inprikken van de groene vrucht, maar nooit over te vróeg oogsten. Wat wel zeker ook mee kan hebben gespeeld, is de hoeveelheid noten. Recepten geven hiervoor natuurlijk een verhouding, uitgaande van grote groene vruchten net voordat de eigenlijke walnoot zich begint te vormen. Wij hebben in verhouding veel meer groene noten gebruikt en de potten bijna helemaal gevuld met kleine noten, en daarna de specerijen en de drank toegevoegd. Dit zou er ook voor hebben kunnen zorgen dat de smaak veel te sterk en prikkelend geworden is, maar zeker weet ik ook dit niet.

De andere hypothese heeft te maken met het schoonmaken van de potten. Ik kocht nieuwe potten voor dit ‘project’ en reinigde deze met een sodasopje met kokend water. Ik spoelde de potten na met kokend water en liet ze drogen op een schone theedoek. Nu zou het zomaar kunnen zijn dat ik de potten niet goed genoeg gespoeld heb en er nog restjes soda in de potten gezeten hebben. Alcohol en soda samen zijn niet echt een gezonde combinatie! Hierover vond mijn vriendin wel informatie.IMG_9399

Gelukkig bevestigde mijn vriendin wel dat je potten of flessen voor de inmaak inderdaad het beste schoon kunt maken met soda en het water óf in een hete oven (droogsterilisatie), dus dat stak ik er in elk geval van op. Potten in de vaatwasser schoonmaken voor de inmaak is minder betrouwbaar vanwege andere voedingsresten, dus dit kan alleen in een superschone vaatwasser zonder andere vuile vaat.

Maar helaas heb ik geen definitief eenduidig antwoord gekregen op de vraag waarom onze walnotenlikeur ondrinkbaar is geworden en moest eindigen in de gootsteen (zie foto). Behalve de slappe lach over deze klunzige actie en een gezellige plukmiddag, leverde deze inspanning dus niks op.

Mocht iemand een idee of duidelijke informatie hebben over wat er fout ging bij het maken van walnotenlikeur, dan houd ik mij zeker aanbevolen!

Lees de eerdere, meer hoopvolle delen van dit blog hier: deel 1, deel 2, deel 3. Het gebruikte recept staat hier.

Advertenties

Berichtnavigatie